گاه از آنها لغزش و خطا سر مىزند . ناراحتيهائى به آنان عارض مىگردد بدست آنان عمدا يا بطور اشتباه كارهائى انجام مىشود ( در اين موارد ) از عفو و گذشت خود آن مقدار به آنها عطا كن ، كه دوست دارى خداوند از عفوش به تو عنايت كند . زيرا تو ما فوق آنها ، و پيشوايت ما فوق تو و خداوند ما فوق كسى است كه ترا زمامدار قرارداده است ! امور آنان را به تو واگذار كرده ، و بوسيله آنها تو را آزمايش نموده است . هرگز خود را در مقام نبرد با خدا قرار مده ! چرا كه تو تاب كيفر او را ندارى . و از عفو و رحمت او بىنياز نيستى . هرگز از عفو و بخششى كه نموده‌اى پشيمان مباش . و هيچگاه از كيفرى كه نموده‌اى به خود مبال . و نيز هرگز نسبت بكارى كه پيش مىآيد و راه چاره دارد سرعت بخرج مده . مگو من مأمورم ( و بر اوضاع مسلطم ) ، امر مىكنم و بايد اطاعت شود كه اين موجب دخول فساد در قلب ، و خرابى دين ، و نزديك شدن تغيير و تحول در قدرت است . آن گاه كه در اثر موقعيت و قدرتى كه در اختيار دارى ، كبر و عجب و خودپسندى در تو پديد آيد ، به عظمت قدرت و ملك خداوند كه ما فوق تو است ، نظر افكن ! كه اين ترا از آن سر كشى پائين مىآورد و آن شدت و تندى را از تو باز مىدارد و آنچه از دستت رفته است يعنى نيروى عقل و انديشه‌ات كه تحت تأثير اين خود پسندى واقع شده ، به تو باز مىگردد . از همتائى در علو و بزرگى با خداوند بر حذر باش ! و از تشبه به او در جبروتش خود را بر كنار دار ! چرا كه خداوند هر جبارى را ذليل و هر فرد خود پسند و متكبرى را خوار خواهد ساخت . نسبت به خداوند و نسبت بمردم از جانب خود ، و از جانب افراد خاص خاندانت ، و از جانب رعايائى كه به آنها علاقمندى ، انصاف بخرج ده ! كه اگر چنين نكنى ستم نموده‌اى ! و كسى كه به بندگان خدا ستم كند ، خداوند پيش از بندگانش دشمن او خواهد بود . و كسى كه خداوند دشمن او باشد دليلش را باطل مىسازد . . .